O Hiss..

Tutuyorlar kollarından getiriyorlar tam önüme, dizimin dibine. Öyle bi koyuyorlarki, göz bebeklerimin gördüğü tek şey oluyor. Başımı sağa da çevirsem o, sola da çevirsem o.. Kapatsam gözlerimi tüm gücümle, o karanlıkta oluşan yine o. Onu görmemek, unutmak için her zaman uyumam gerekiyor. Uyandıktan sonra ne  mi yapmalı? Sürekli iyileri düşünmeli. O acı hissi söküp atıcak, mayhoş tattaki iyileri sürüklemeli gözlerimin önüne. Ancak öyle kaybolur yavaş yavaş, öyle bi gider ki kokusu bile kalmaz. Artık başımı çevirmek dahi istemem, iyiler güzel, iyiler yaşanılabilir. Ama dur biraz, bu çok uzun sürmücek! Az önce olduğu gibi tekrar ve tekrar gelicek o acı his. Kapanmış yaralarımı tekrar açıcak, hırsla ve kinle. Acıcak çok acıcak, tüm güzel hisleri unutturana kadar acıtıcak..

Tek bi his, tek bi kişi, tek bi olay. O olay olmasaydı bu küçükler bana o hissi hissettiremezdi. O olay oldu, oldu ve yaşadım işte, yaşattırdılar. Yine de iyiyim, bakın yüzüm gülümseyebiliyor bunu yazarken..