Şimşek gibi bi anı çakar beynimin tam orta yerine. Etkisi beynime değil kalbime olur. Kalbimden hızlıca bişey süzülüverir. Akıp gider öylece. Durdurmak isterimm. Tutayım öylece dursun, hiç gitmesin. İnsanın içini okşayan kaç tane anı vardırki. Böylesine alıp götüren.. Öyle bişeydir ki unutturur ne var ne yoksa. Gelmişi, geçmişi..
Geçmiş bi şekilde geçmiş. Ya gelecek? Gelecekte nolucak? Geleceğe gülümseyerek baksam da içimde hep bi umutsuzluk. Kendimi çekip gidicek gibi hissediyorum. Geleceğe gelicem ve tam o anda bişey olucak, bi hüzün bi keder. İşte o an gidicem. Böyleyimdir, elimdeki imkanları kullanırım. Değiştiririveririm, yenilerim. Umarım çekip gitmem, umarımm..
Hüzün bulutları kalkıyor gibi. Güneş kendini gösteriyor, yağmurlar buhar olup nefesime karışıyor ve öylece sindiriyorum.. Güneş tüm göz alıcılığıyla tüketiyor herşeyi. Yakıp yıkıyor yeniliyor ne varsa. Ve ateşten elleriyle sarıyor beni. "Koş oraya git baştan başla" diyor yaka yaka. Yaktığı yerler yenileniyor.. Yeni bi Beer çıkıyor ortaya. Hayat izleri görünen, verdiği nefesi alabilen.. Üstelik kalbindeki izler de geçiyor sanki.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder