Uyandım. Her zamankinden daha çok kıvrandım özlemden.. Çok çok özlemiştim, zor dayanıyordum. Her yanım telefona uzandı ama dayandım ittim kendimi. Gözlerimi kapadım geçer diye, anılar başladı bir bir beni sarmaya. Çok özlemiştimm, hiç olmadığı kadar. Canım acıyordu, hiç acımadığı kadar.. Tarihe baktığımda anladım, tam bir ay olmuştu! Yaşadıklarımdan dolayı asır gibi geldi o bir ay, ama her gün aynı acıları yaşadığımdan bi o kadar dün gibi çırpınışlara başlamamın ilk günü.
Bir ayda çok şey öğrendim..
Kaybetmeyi
Özlemeyi
Can acısını
Gururu unutmayı
El soğukluğunu
Beklemeyi
Ruhsuz kalmayı..
Hayatıma devam etmeye çalışıyorum, özlesem de, acısını en derinde hissetsem de.. Çareler bile çaresiz..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder