Sessiz çığlıklar

Kim demiş unuttuğumu? Her adımımda onu ararken, her soluğumda onu hissederken, her bakışımda onu görürken, kimdir ona unuttu diyen? Alışmaya çalışmak değildir unutmak, unutmak aramak değildir, ya da her şeye rağmen içimde kalması hiç değildir..
Hiç bu kadar düşmemiştim, hiç bi zaman kendimi bu halde bulmamıştım. Ve o da öyleydi hiç bi zaman kimse bu kadar yıpratmamıştı, kendinden geçirmemişti onu. Çok aradım onu, her yerde her sokakta, sormadığım insan kalmadı, dalga geçileceğini bile bile gittim en olmaz insana yalvardım ulaştırması için. Günler geçti de geçti ne bi haber ne bi iz. Anlamıştım elimde kalan kırık bi kalp ve ayaklarımın tam dibinde gururum. Gururumu unutmuştum, kalmamıştı hiç bi eser.. Ve ben rezil olduğumu hissedip, güçlü görünmek için alışmaya çalıştım, toparlamış gibi davrandım sırf güçlü görünmek içindi tüm bunlar. Belki de bi nebze daha alışmıştım, çünkü acım artık yaşamımım bi parçası olmuştu, aynı onsuz kalmak gibi..
Hep derdim ona, "herşey senin elinde" diye ve hala öyle, ben aldım biletimi arka koltuktan izliyorum onu, perdeleri bırakıp yanımda izlemeye başlıcak olan da o, orada ışıkların altında kalıcak olan da..
Çok değişmiştim.. O kadar değiştim ama o anlamadı. Soluğunu hissettirmeyi kestiği zaman bu kadar yıkılacağımı anlamadığı gibi.. Haklıdır anlamamakta, hala çekiyordum kendimi bişeylerden, korkuyordum çünkü hayal kırıklıklarından, işte ben bu duruma düşmekten korkuyordum, çünkü biliyordum..
Gelmeye kalkarsa, öyle bi günde gelsinki herşeyi unutmuş olayım, bütün kötüleri.. Ne bi soru sorayım, ne de gözlerimde acı dolansın amaçsızca. Geleceğe bakalım, hayallere devam edelim, kimseyi takmadan, hiç bişeyi düşünmeden, yalnızca biz olsun içimizde dolaşan. Ne kadar umudum yok desem de, içimdeki umutları susturamıyorum. Bu sefer kendimi aldatmak yok, anla artık Beer hala bişeyleri bekliyorsun..
Dolunay gökyüzünü süslemeyi bırakana kadar bitmicek içimdeki o.
Ve o bunları asla okumucak, beni hep sandığı gibi bilicek, düşüncesiz kırıcı unutkan..