His.

Yorgunum..
Etrafımda onca insan var, sadece yoruyorlar beni, yalnızlık hissime his katıyorlar. Beni bana döndürüyorlar, kapanıyorum yavaşça kabuğuma.
Bir sonbahar yaprağıyım, ağacım beni döktü ve ordan oraya savruluyorum amaçsızca. Basıyorlar üstüme, kırıyorlar.. Çıkardığım sesi sevdikleri için basıyorlar üstüme, gülümseye gülümseye.. Evet. Ben bi yaprağım ve ağacıma dönemem ve o asla gelemez, öylece durur izler beni.

Keşke hiç bitmeseydi o telefon görüşmesi. İyiydim konuşurken mutluydum, senin açık yaralarına iyi gelmiştim bile çoktan. Dedim, korkuyorum ben bu acıyla yaşamaya alıştım, acımı unutup herşeyin tekrarlanmasından korkuyorum. O benden daha çok korkuyor bunu biliyorum, her duygu onda daha fazladır zaten. Ona diyemedim ama sanırım istemiyorum bi daha başlamak, bunu derken bile bilmiyorum hala ama sanırım istemiyorum. Sanırım gerçekten çokk korkuyorum. İstesem ona derdim, gel herşeye rağmen gel yanında olayım iyileşelim. Ama demedim.. Düzel çok süper ol öyle gel dedim. Hatta ve hatta başka şehire gideceğini duyduğumda bile itiraz etmedim, okulun olmasa kalsan orda keşke iyi gelir dedim. Ve beni durduran sadece okul sanki dedi..
Çok güzeldi. Biz sadece telefonda konuşsak böyle arada, yeniden başlamasak, bilmiyorum hiç bişey bilmiyorum. Bekle beni hayat, dedi. Ne derse yaparım ben, sanırım bunu da yapıcam, beklemek acı ama yapıcam..
Herşeyin yanında bi kuşku, kuşkunun tam dibinde bizzat ben deniz..