Cuma günü.

Dersaneye gittim, iki dersimiz vardı. Mat ve geo. Hiç bişey işlediğimiz yok. Mata girdim geoda gittim. Bay T den bi dal aldım. Yürüdüm yürüdüm. Bi mekan buldum bi güzel içime çektim. Tam eve dönerken anne ve babayla karşılaştım. Şaşırdılar.
A.B: Dersaneye gitmedin mi sen?
B: Gittim. Hoca erken saldı canım sıkıldı dolaştım.
A.B: Niye tek başına dolaşıyorsun, yine bişey mi oldu?
B: Ya yok olmadı bişey, hep birileriyle dolaşıyorum biraz tek takılmak istedim.
A.B: Hadi babannene gidiyoruz gel.
B: Yok gelmicem, karnım aç eve gidicem.
A.B: Peki o zaman dooğru eve.

Gittim büfeye aldım kafamı dağıtacak olan şeyi. Eve geldim az bekleyip içtim. Annem gelince odama gelesi tuttu, bişey oldu sanmış konuşmak için yanıma gelmek istemiş belliki. Yoksa hiç rahatsız etmezlerdi, emindim gelmiceklerinden. Kokuyu aldı.
A: Ne içtin doğru söyle?
B: Bi tane anne bişey yok onda.
A: Nasıl bişey yok, niye böyle yapıyorsun?
.
.
.

Ve daha sonra ceplerimde bulduğu çakmakların ve pencere önündeki külün hesabını sordu. Dedim bi kaç kere içtim çok değil. Kızmış gibiydi, ama üzülmüştü de. Pek ciddiye almadım. Ama dün akşam konuşmak için çağırdığımda üzüldüğü her halinden belliydi. Ve artık güvenmiyordu. Haklıydı da.. Ben olsam ben de güvenmezdim. Ne desem boştu. Güvenmiyordu işte. Korkuyla yaşıyormuş, acaba bugün de ne çıkıcak diye. Hiç anlamamıştım ben oysaki. Ama korkuyordu da işte, onu korkutmuştum yaptıklarımla. Bi anne için çok acıdır tahmin edebilirim bence.
Ben de üzüldüm, artık bırakıyorum herşeyi sanırım. Derslerime döneyim ben. Güzel netler yaparsam bıraktığımı anlar, güveni yerine gelir. Kötüyüm ya, güvenilmemesi ne kadar acıymış. Şimdi salona inip de annemin yüzüne nasıl bakıcağımı düşünüyorum. Gerçi dün akşam yine gelmişti, triplere girer gibi "Napıyosuun?" demişti ama ben yine de utanıyorum.
Kadın haklı sonuna kadar.Haketmedi. En güzel şekilde yetiştirmeye çalıştı kendinden önce bizi düşündü. Umarım kendim gibi bi çocuğum olmaz.