Hayat..

Ödüllü bir film sahnesi düşün

Yağmur yağar usul usul

Kahraman kötü adam tarafından öldürülmüştür

Kamera yavaşça uzaklaşır

Romantik bir müzik girer

Kahramanın ailesi ağlayarak olay yerine gelir

Kadın kötü adama vurmaya çalışır

Ama aklı yerde yatan kocasındadır

Kocasının yanına gelir

“Buradayım canım

Her zaman ki gibi yanındayım”

Kocası son bir hamleyle kafasını kaldırır

Karısının gözlerine bakar ve şu sözü söyler:

“Seni hiç sevmedim”

Ve son nefesini verir

Film biter

Seyirci şaşkın

Bir aşk filmi böyle biter mi hiç?

Hiç oldu mu bu şimdi?

Kimse bir anlam veremez

Salondan çıkmaya başlarlar

O an ekranda bir yazı belirir

“Elimizden geldiğince hayatı çektik…”

Çünkü hayat da böyle

Doğru zamanda ama yanlış yerde

Ya da doğru yerde ama yanlış zamanda

Olanlar olur

Olması gerekenler sadece gerekmekle kalır

Ve hiç gerçekleşmez..

çok sevgili dostum Çağatay'ın onlarca şiir denemesinden sadece bi tanesi.

Mim mmim (:

Mimleyen: Nameless
"Blog hikayeniz var mı?" diye sormuşlar.
İlk düşündüğümde hiç bi hikayesinin olmadığını sandım. Ama aslında malesef çok acı bi hikayesi var desem, az mübalağayla birlikte doğru demiş olurum (: Bu blogtan önce birine yazdığım bi blog vardı. Onun da hikayesini anlatayım hatta: Konuşmaya ara vermeye karar verdiğimiz -daha doğrusu ben vermiştim- bi gün benden bihaber kalmasın diye düşüncelilik yapıp günlerimin nasıl geçtiğini yazıyodum. Tabi dayanamadık çok geçmeden bulduk birbirimizi. Daha sonra o blog böyle gerçek değer kokan bi bloga dönüştü. Yazıyodum sürekli. O da çok severdi, heyecanla beklerdi yazılarımı. Bu kış -kasım sıraları sanırım o dönem zaman kavramı dahil her şeyi yitirmiştim- bırakıp gitmeler olunca, o blog devri kapandı ve yeni bi hayatla birlikte yeni bi bloga başladım. Hem herkese yazıyorum böylece, benim bu okunası yazılarımı herkes görmeli (: Aha yeni bi hikaye daha oluştu baksanıza, size bu kara kış hikayemi anlatabilirim bi ara. hatta sonunu söylemeyeyim heyecan olsun.