Çok ara verdim. Buraya geçtiğimde bütün düşüncelerim bütün isteğim gidiyordu adeta. Ama şuan zincirlerimi kırmış bulunmaktayım.
Evet şuan kocaman bi paragrafı sildim. Olmuyor yazamıyorum.

Hiç iyi değilim.

Verin elime aklımın iplerini. Hani nerdeler, nerde bıraktım onları. Verin işte geri verin. Kaybettiğim ne varsa hepsini geri verin. Çaldınız ne iyim varsa. Kim bilir hangi hainde iyilerim. Geri verin ne var ne yoksa. Gidicem, alıcam ve gidicem. O zaman bıraktığım hüznü çalın. Benden çok şey gitti. Geri verin. Ama evet ya kime geri vericeksiniz ki. Ben bile kendimden geçmişken..

O bilmiyor..
"bana bunca zaman sonra bunu hissettiren öylesine bi rüzgar olamaz kalbime esen" diyip durucağımı.
O beni de bilmiyor..
adı geçtiğinde kulaklarımın tavan yaptığını, sonra utanmalara girdiğimi,
tam da oraya -bulunduğum yere- yaklaştığında nasıl heyecanlandığımı ve yine utandığımı..
O beklediğimi bilmiyor..