Ve işte geldim burdayım. Çok şey kaçırdınız olm. Her günüm çok güzel geçti benim. Bide blog olaydı iyiydi daha güzel geçerdi. Mutluydum çok. E yine mutluyum, ama olur arada ufak tefek kopan zincirler.
Her şey için çok az zaman kaldı. Hem iyiler için hem de kötüler için. Ama ya iyi olucak ya da kötü. Ya yettiricez ya da doyamıcaz. Doyumsuzluğu sevmem, ama bu durumda iyidir, hem de çok iyidir. Yaşıyorum.. İstediğim şekilde, istediğim insanlarla tadına vara vara, tadı damağımda kala kala yaşıyorum.
Bu kadar zor olmak zorunda mı? - zorunda değil ama oluyor öyleler işte- Peki bu zorlukla bu kadar mutlu olmak? -uhh herşeye rağmeen..- Kolay olsa zaten bana göre olmazdı hiç bişey. Hangimiz kolayca ulaştığımız şeylerin değerini bilmişizdirki? Hele ki ben.. Zorun bile değerini gösteremezken, kolayı napardım kim bilir..
Artık gülümsemem için, tek bi hareketi hatırlamam yeter ya da bi fotoğraf karesine takılıp kalmam.. Bu ikisi her şey için yeter de artar bile. Çok şey istemiyorum.
